İçten yanmalı motorlar her zaman Formula 1 dünyasının kalbi olmuştur ancak günümüz dünyasında motorlar, oldukça karmaşık ve gelişmiş güç ünitelerinin sadece bir parçası konumunda.

Aracın ileri gitmesini sağlayan tamamen entegre turbo beslemeli 1.6 litrelik turbo V6 motor kadar, güç ünitesinde yer alan ve hem egzozdan hem de frenlerden çıkan ısı enerjisini kullanıp dönüştürerek güç ünitesinin genel olarak verimliliğini ciddi ölçüde arttıran Enerji Geri Dönüşüm Sistemi (ERS) bulunuyor.

İçten yanmalı motor, araç içerisinde yer alan çok önemli bir bileşendir. Nispeten küçük olan boyutuna ve 15.000 rpm devir limitine rağmen, direkt yakıt enjeksiyon sistemi, tek turbo ve olağanüstü mühendislik bu motorların 600 beygir civarında güç üretmelerini sağlıyor.

ERS ise motora ek olarak 160 beygir civarında güç üretiyor. Böylece modern güç ünitesi ile % 35 daha az yakıt kullanarak 2.4 litrelik V8 motorlarla elde edilen güç seviyesine ulaşılıyor. Ancak şunu hatırlamamız lazım ki bu rakamlar bu motorların ilk tanıtıldığı 2014 senesine ait. Sürekli olarak gelişen motorların artık 1000 beygir güce ulaştıkları düşünülüyor. Buna rağmen yakıt akışı konusundaki limitler, motorların maksimum gücünde kullanılmasının önüne geçiyor. Maksimum güç gerçek manada sıralama turlarında kullanılıyor.

Yeni güç üniteleri, 1950’li yıllarda Formula 1’de kullanılan motorlardan çok farklı pozisyondalar. O dönemlerde Formula 1 araçlarında 100 beygir civarında güç üreten motorlar vardı. Bu rakamı günümüzde normal yol araçlarında görüyoruz… Bu rakam 1970’lere kadar sürekli olarak arttı. 1977’de başlayan ilk turbo motor döneminde motorların gücü 750 beygire kadar ulaştı.

1989’da tekrar atmosferik motorlara dönüldü ve üretilen beygirde azalma oldu. Ancak bu rakamlar gittikçe yine arttı. V10 motorların son kez kullanıldığı 2005 senesinde üretilen güçler 1000 beygir civarına tekrar ulaşmıştı. Bu motorların ilk dönemine göre yaklaşık 300 beygir civarında ilerleme kaydedilmişti.

2006 ile 2013 yılları arasında 2.4 litrelik V8 motorlar kullanıldı. Bu motorlar 18.000 devirle sınırlıydı ve güç çıkışı % 20 civarında düşüyordu. Ancak 2009’da Kinetik Enerji Geri Dönüşüm Sistemi’nin (KERS) gelmesiyle motorlara ekstra 80 beygir civarında güç eklenmiş oldu.

Günümüzün F1 Motorları

Günümüzde KERS’in yerini çok daha gelişmiş konsept olan ERS aldı. ERS ile KERS’e göre iki kat daha fazla güç üretiliyor ve ERS yaklaşık 10 kat daha fazla kullanılabiliyor. ERS içerisinde iki motor jeneratör ünitesi (MGU-K ve MGU-H), Enerji Deposu (Energy Store) ve kontrol elektronikleri bulunuyor. Motor jeneratör ünitesi mekanik ve ısı enerjisini elektrik enerjisine çevirir.

MGU-K (K, kinetik kelimesinin kısaltması için kullanılıyor ve KERS’in güncellenmiş versiyonu olarak görev yapıyor), frenlemede üretilen enerjiyi elektriğe çeviriyor. Aynı zamanda hızlanma esnasında devreye giriyor ve Enerji Deposu’ndan 160 beygirlik gücün sürüşe dahil olmasını sağlıyor.

MGU-H (H, heat (sıcaklık) kelimesi yerine kullanılıyor), turboya bağlı olan enerji dönüşüm sistemidir ve egzoz gazlarından çıkan ısı enerjisini elektrik enejisine çevirir. Bu enerji, MGU-K için kullanılabilir ya da daha sonra kullanılması için Enerji Deposu’nda saklanabilir. MGU-K’nın bir tur boyunca kullanımı 2MJ ile sınırlıyken, MGU-H’nin kullanımı sınırsız. MGU-H, aynı zamanda turbonun hızını kontrol eder, turbo gecikmesini engeller ya da wastegate (atık) çıkışını yavaşlatır.

Bir turda MGU-K’ya maksimum 4MJ enerji dönüyor ve oradan güce aktarılıyor. Ancak ERS, 2014’te yerine geçtiği KERS’e göre bir turda 10 kat daha fazla kullanılabiliyor. Bu da pilotun bir turda yaklaşık 33 sn boyunca yaklaşık olarak ekstra 160 beygir güç kullanabildiği manasına geliyor.

Kurallar

Kurallara göre her sezon pilotların kullanabilecekleri belli sayıda güç ünitesi parçası bulunuyor. Güç ünitesi toplam 6 bileşenden oluşuyor ve geçen sene bir pilotun sezon içerisinde toplam 4 parça kullanma hakkı vardı. Daha fazla parça kullanan pilotlar, kullandıkları parça miktarına ve çeşidine göre 5 ya da 10 grid cezası almaya başlıyor. Bu sene bu rakam 3’e düşecek…

Yarış içerisinde pilotlar, direksiyon üzerinden güç ünitesi ayarlarıyla oynayabiliyor ya da ERS enerji üretim değerini değiştirebiliyor. Bu değişikliklere, standart elektronik kontrol ünitesi (SECU) ile izin veriliyor. Tüm araçlarda aynı sistemin kullanılması zorunlu. Pilotun araç içerisinden yapamayacağı tek şey: aracı çalıştırmak. Yol araçlarının aksine Formula 1 araçlarının içten marş sistemi bulunmuyor. Bu yüzden Formula 1 motorları, dışarıdan kontrolle çalıştırılıyorlar.

Güvenlik gerekçesiyle her araçta ERS durumunu gösteren ışıklar var. Araç pit ya da pist üstünde durduğunda, aracın elektrik güvenliğini pit görevlilerine ya da pist hakemlerine bu ışıklar gösteriyor. Araç güvenliyse, aracın takla barı kısmında ve arkasında yer alan ışıklar yeşil oluyor. Güvenli değilse, bu ışıklar kırmızı oluyor. Bu ışıklar, güç ünitesi kapatıldıktan sonra 15 dakika boyunca yanmaya devam ediyor.

Motosiklet motorları da aynı otomobil motorları gibi çalışır. Pistonlardan, silindirlerden ve içinde kapakçıkların bulunduğu bir üst kısımdan oluşurlar. Kıvılcımla yakılmış hava yakıt karışımının patlamaları sayesinde silindir içindeki pistonlar yukarı ve aşağı hareketlerde bulunurlar. Kapakçıklar açılıp kapanarak bu karışımın yanma odasına girmesine sebep olurlar. Pistonlar yukarı aşağı hareket ettikçe pistonlardaki enerjiyi dönel devinime çeviren krank milini döndürürler. Daha sonra krank milinin bu döngüsel kuvveti vites vasıtasıyla arka tekere aktarılır.

Motosiklet nasıl çalıştırılır? Motosiklette vites nasıl değiştirilir?

Öncelikle sol elde debriyaj, sağ elde ön fren, sol ayakta vites, sağ ayakta arkafren bulunur, genelde motosikletlerde şanzıman 1. vites aşağı, 2,3,4,5 yukarıdır. 1’in hemen üstü boştur. Hareket için motor çalışırken debriyaja basılıp vites kolu bir kere aşağıya itilir (1.vites) ve arabadaki gibi debriyaj yavaşca bırakılırken kavrama noktasına geldiğinde biraz gazla hareket ettirilir.. ve ardından vites kolu sırasıyla ve debriyaj yardımıyla yukarı çekilir.. devam edilir. kısaca böyle çalıştırılır.. Ama vitesli motor kullanmayı uygulamalı öğrenmek daha iyidir. ve tecrübeniz yoksa biraz tehlikeli olabilir..

• Sol elcik (manet): Debriyaj
• Sağ elcik: Ön fren
• Sağ pedal (peg): Arka fren
• Sol pedal: Vites
• Sağ gidon elciği (barı): Gaz kolu

Motosiklet ile Fren Yapmak

• Gazı kapatın. Ön frenle başlayın. Ön fren kolunu ani bir hareketle kapmayın. Önce hafif dokunun (%20)kafa biraz dalınca daha sıkı(%80) sıkabilirsiniz. Kilitlemeden.
• Bu işlem esnasında gözünüz ileride ve yol yüzeyinde olsun. Kayganlık belirtisi veren yol yüzeyi renk ve desenlerinden ön tekeri uzak tutunuz.
• Kaygan zeminde acil frenleme gerekirse frenleme yerine kıvırarak boşluklara kaçmanız daha uygun olabilir.
• Yokuş aşağı gevşek zeminlerde arka frenle birlikte vites küçülterek motor freni yapmayı tercih ediniz. Ön frene dokunmayınız.
• Bir seneyi doldurmadan yolculu sürüşler yapmayınız. Dinlemeyip yaparsanız yalnızken yaptığınızdan daha önceden fren yapmaya başlayınız.
• Duruş yapacaksanız debriyajı çekip 1. vitese kadar vitesleri düşürünüz. Aksi takdirde tekrar kalkışta motoru stop ettirirsiniz.

Motosiklet türleri

• Touring – Uzun Yol, Tur Motosikleti
• Enduro – Arazi ve Asfalt Motosikleti
• Cruiser – Amerikan Uzun Yol Motosikleti
• Racing – Yarış Motosikleti
• Street – Cadde Motosikleti
• Commuter – Ulaşım Motosikleti
• Scooter – Küçük Tekerlekli Ulaşım Motosikleti

Not: Sizin bu dünyadaki en önemli Canınız ve Sağlığınızı hiç uğruna çöpe atmayın. Ekipmanlı motosiklet kullanın. Ekipman kullanmayan motosiklet sürücülerini uyarın ..

Seçeceğiniz motosiklet sizin için avantaj da olabilir dezavantajda, bunu avantaja çevirme sizin elinizde. örnek olarak racer tipi motosikletle uzun yol yapmak pek akıl kârı değildir. uzun yol yapan sürücüler için Scooter, Cruiser , Touring motosiklet tipleri önerimdir.

Ancak karar verme aşamasında sadece tek bir dezavantajın bile sizin için yeterli olacağını düşünüyorum ki oda, ihtiyacınıza göre motosiklet seçimi yapmamanız olucaktır. Fakat insanlar çoğunlukla motosikleti kullanım amacına göre değilde, motosikletin asasleti duruşu ön plana koyuyorlar.

Motosiklette tecrübe diye bir şey yoktur. Her an bambaşka, benzersiz pek çok olayla karşı karşıya kalacaksınız. Ve her gün biraz daha tecrübe kazanacaksınız. Ama asla ‘olmayacaksınız’. Sakın piştiğinizi, olduğunuzu sanmayın. Sakın. Endişe, temkin ve tedirginliğinizi asla kenara bırakmayın.

Motosiklet için sıkça kullanılan bir tabir vardır: motosikletin kaportası sürücüsüdür. Bu çok da haksız değildir. Örneğin ben emniyetiyle nam salmış İsveç kökenli bir otomobil kullanıyorum. Her noktasında güvenliğe dair onlarca koruma ve teknoloji var. Motorda ise ne marka / model olursa olsun bedeninizle ilerliyorsunuz ve ne kadar korunursanız korunun, tehlike her an ensenizde.

Motosiklet kullanırken dikkat edilmesi gerekenler

• Kask takmadan motora binmeyin! Bunun mazereti, istisnası, bahanesi yok. Bunu yapmayın. Kasksız ne siz binin, ne de arkanıza birini bindirin. Aksini düşünmeyin bile.
• Mümkünse korumalı bir mont edinin. Onun da çok farklı seçenekleri olduğunu ve hepsinin gerçekten koruyucu özelliği olmadığını bilin. Bir sürüklenme durumunda sürtünme etkisiyle yüzlerce dereceye çıkacak ısıyla derinizi asfaltta bırakmak da var
• Sürekli etrafınıza bakın. Önünüze, sağınıza, solunuza, aynalarınıza HER TARAFA sürekli bakın. Gözünüzle bakın, kafanızı çevirin. Mümkünse etrafınıza 360 derece hakim olun.
• Gözünüz hep diğer sürücülerin gözünde olsun. Dikiz aynalarından göz göze gelin. Karşınızdayken gözünün içine bakın.
• Görünebilmek için renkli şeyler giymeye çalışın. Fosfor şeritli montlar, açık renk ve fosforlu kasklar her zaman işe yarar. Selektör yapın, gerekiyorsa korna çalın. Sizi fark etsinler.
• Araçların arkasına yapışmayın! Onların çok büyük ihtimalle ABS destekli frenleri var ve yere tutundukları yüzey en kötü durumda sizin 2 katınız fazla. Onlar durur, siz duramazsınız. Bazı üst motor modellerinde ABS var ama yine de onlar sizden hep daha avantajlı. Hız arttıkça, mesafeyi de arttırın.
• Otomobillerin kapılarının nasıl büyük bir tehlike kaynağı olduğunu öğrenin. Her an duran (ya da bazen hareket halinde olan) bir aracın kapısı açılabilir.
• Acemi bir artçıyla yola çıkacaksınız ona yatmayı öğretin! Acemi artçılar genellikle refleks olarak siz dönmek için motoru yatırınca düşeceğini zannedip ters tarafa yatmaya (doğrulmaya) çalışır
• Nereye gitmek istiyorsanız oraya bakın. Bunu motor kullanmayan birine anlatmak güçtür. Siz nereye bakarsanız motor oraya gider. Yolda bir çukur görürseniz çukura değil, etrafından dolaşacağınız güzergaha bakın.
• Motorda en büyük dış etken rüzgardır. Özellikle köprü, viyadük gibi noktalarda anlık şiddetli rüzgarlara hazırlıklı olun.

Yağmurlu havada dikkat edilmesi gerekenler

Yağmurlu havalarda motosiklet kullanırken dikkat edilmesi gereken birkaç önemli nokta var. Yağmurda, kuru havaya kıyasla motosikletin yol tutuş gücü oldukça azalır. Dolayısıyla gaz kontrolünün daha hassas olması ve hızın en az bir vites daha aşağı düşürülmesi gerekir. Fren mesafesi de normale göre daha çok uzayacağı için frenin yumuşak ve yavaşça gücü artırarak yapılması önem taşır. Yumuşak frenden kasıt, ön fren kolunun üç kademeli şekilde basıncı artırarak çekilmesidir. Aynı şekilde, arka fren çubuğunun da olabildiğince yumuşak şekilde kullanılması tavsiye edilir.

Genel olarak, yağmurda motosiklet kullanırken dikkat edilmesi gereken temel konular şunlardır:

1. Doğru lastik seçimi: Kıyafet kadar önemli olan diğer unsur ise lastikler dir. Yağmurlu havalar yolun en kaygan olduğu durumlardır. Motosikletinizin lastiklerinin yağmura uygun olduğundan emin olmanız gerekir. Yağmura bağlı olarak yollarda oluşacak su birikintileri en büyük düşmanınızdır. Hem bu birikintilerin derinliğini kestirememe hem de yanınızdan geçen aracın birikmiş suyu size sıçratma olasılığı risk oluşturur.
2. Yağmurda frenleme: Yolların kaygan olması fren kontrolünüzün de dengeli olmasını gerektirir. Yağmurlu havalarda daha çok arka fren kullanılmalıdır. Arka tekerleğin kayması halinde onu kontrol altına almak ön tekerleğe göre daha kolaydır. Benzer şekilde, kaygan yollarda güçlü fren yapmaktan kaçınmak; onun yerine kontrollü fren sağlamak önemlidir.
3. Takip mesafesi: Öndeki araçla takip mesafesini yağışlı havalarda normaldekinden daha uzun tutmak gerekir. Çünkü ıslak yollarda fren mesafesi daha uzundur.
4. Yağmurlu havaya uygun hız: Tabii ki, ıslak yollarda hızı da düşürmek önemlidir. Normal hıza göre en az % 10 – 20 daha az hızlı sürmek güvenlik açısından önem taşır.
5. Yağışın başladığı an en tehlikelisi: Günlerdir süren kuru havanın üstüne yağan yağmurun getirdiği risk, motosiklet kullanıcıları açısından daha fazladır. Çünkü yoldaki yağ ve kirin toplanmasına neden olur. Bunun için yapılacak en doğru hareket, yola çıkmadan evvel mümkünse en az 1-2 saat bekleyerek, yağmurun yoldaki kiri ve yağı süpürmesini sağlamaktır.

Manuel vitesli bir binek aracı aşağıdaki şekilde çalıştırılır.

• Aracın şoför koltuğuna oturulur ve emniyet kemeri takılır.
• Koltuk rahat edecek şekilde ayarlanır. Rahat bir sürüş için koltuk, direksiyonun üst kısmını tutarken arkaya yaslanabilecek şekilde ayarlanabilir
• Aynalar sürücüye göre ayarlanır sağ ve sol aynalarda ise aracın arkasını hafiften görebilecek şekilde ayarlanır Dikiz aynasını ayarlarken ise arka cam ortalanır.
• Vitesin boşta olduğuna emin olunur vites kolu Sağa ve sola rahat hareket ettirilir. Sağa ve sola rahat hareket ediyorsa vites boştadır.
• Kontak anahtarı direksiyonun sağında bulunan anahtar takılır ve ileri doğru çevrilir. İlk çevriliş de bazı elektronik aksam ve aydınlatmalar devreye girer çevirmeye devam ederek ikinci kademeye getirildiğinde ise göstergeler çalışacaktır. Göstergelerin bir çoğu birkaç saniye içinde söner Bu göstergelerin sönmesinin ardından kontak anahtar ileri doğru tekrar çevrilir (mars motorunun sesi duyulur) ve araba çalışıncaya kadar el bırakılmaz. Yaklaşık 1 saniye içerisinde araba çalışır. Eğer aracın çalışması 1-2 saniyeden uzun sürüyorsa bir ariza olabilir
• Ayağın altında üç adet pedal vardır. Bunlar solda sağa doğru debriyaj, fren ve gaz pedallarıdır. Sol ayak debriyaj sağ ayak ise fren ve gaz pedallarına basmak için kullanılır. Bu aşamada sol ayak sonuna kadar debriyaja sağ ayak da frene basılır. Aslında pedallara aracı çalıştırmadan önce basmak sürücü bir tedbir niteliğinde olur
• İki koltuğun arasında bulunan el freni kolu aşağıya indirilir. Bunu yaparken üzerindeki düğmeye basarak önce çok az yukarı çekmek ve ardından tamamen aşağı indirmek gerekir Bu yapıldığında göstergeler arasındaki el freni sönecektir
• Araç birinci vitese alınır sol ayak yavaşça debriyajdan çekilir, sağ ayak frenden kaldırılır ve hafifçe gaz pedalına basılır Araç harekete geçer

Özet olarak aracın çalıştırılması

• Debriyaj ve frene basılır.(Debriyaja bastığımızda vites devre dişi kaldığı için frene de basılır.)
• Vites boşa alınır. (Marş hareketinin vites kutusuna iletilmesini engellemek amacı ile motor marş ve stop edilirken vites boşa alınır.)
• Marş yapılarak motor çalıştırılır. (Araç üç kademede çalıştırılır ikinci kademede bir süre beklenip marş yapılır)

Yola çıkış

• Vites kakış viteslerinden uygun olana alınır.( 1 veya geri )
• Trafik kontrol edilir
• Sinyal verilir.
• El freni indirilir
• Yan ayna kontrolüyle yola çıkılır

Kalkış şekilleri

Kalkış motor hareketinin tekerlere aktarılması ile gerçekleşir. Bu hareket debriyaj pedalı ile başlar. Kalkış vitesindeki aracımız debriyaj pedalına sonuna kadar basılmışken topuk yerde bırakılarak ayak sakin bir şekilde yavaş yavaş yukarı kaldırılır ayni zamanda vitese girme, yani kavrama ani hissedilmeye çalışır. Aracın hareketlendiği bu anda artık ayak sabitlenir ve aracın en azından 2-3 metre ilerlemesi beklenir. Araç da km saatinin 5-6 km’yi göstermesiyle bu doğrulanabilir

İki şekilde kalkış vardır.

1. Kakış noktasında gazın tehlikeli olmadığı durumlarda kullanılır. Genellikle kullanılan kakış şeklidir. Seviyeli bir şekilde gaz pedalına basılıp eş zamanlı olarak debriyaj kavrama noktasına getirilir.
2. Kavramalı kalkış: Gazın tehlikeli olduğu durumlarda uygulanır. Durma noktasına gelmiş yoğun trafikte, park giriş ve çıkışlarında uygulanır.

Eğimli yolda kalkış Dört şekilde yapılır.

1. Seri kalkış
2. Kavrama öncelikli kalkış
3. Debriyaj gaz dengesi ile kalkış (Terazi yöntemi)
4. El freni ile kalkış

Devrinde araç kullanmak

Vitesleri doğru km’lerde kullanmaya devrinde araç kullanmak denir
Vitesler kalkış vitesi ve hareket vitesleri olmak üzere ikiye ayrılır Kalkış vitesleri(1 ve Geri) aracımızın en kuvvetli vitesleridir. Bu sebeple bu iki viteste gazın kontrollü verilmesi çok önemlidir

• 1. Vites 0-20 km
• 2. Vites 20 40 km
• 3. vites 40-60 km
• 4. Vites 60-80 km
• 5. vites 80 ve üzeri km’ler için

Bu km’ler genelleme olup, gerçek değerler motor gücüne göre değişir.

Vites değiştirme

• Viteslerimiz birer birer büyütülür, ancak frene basıldığı oranda küçültülür.
• Km buyütülmeden vites büyütülmez.
• Km küçültülmeden vites küçültülmez
• Vites değiştirilirken gaz pedalı bırakılır. Debriyaj pedalına çok iyi basılır vites değiştirildikten sonra debriyaj pedalı seviyeli ama seri şekilde bırakılır. Gaz pedalına seviyeli şekilde basılır.

Vücudumuzdaki organların birçok görevi vardır. Organlar; görevlerini sistematik olarak yapmakta ve birbiri ile bağlantılı bir şekilde çalışmaktadır. Organların birinde olan durgunluk ve aksaklık birçok hastalığa neden olmakta ve ciddi reaksiyonlara yol açmaktadır. Sindirim sistemi, sadece yiyecekleri sindirmek ile görevli değildir. Vücudun gerekli enzimleri enjekte etmek gibi önemli görevleri vardır. Kişinin daha sağlıklı bir birey olması içi; vitamin, protein, yağ, mineral gibi maddelere ihtiyacı vardır. Hastalıklardan korunmaya sağlayan ve bünyeyi sağlam yapıya kavuşturan bu maddeler, sebze, meyve, baklagiller gibi yiyecek türlerinde bulunmaktadır. Bu yiyecekler vücuda alındığında sindirim sistemi hemen devreye girmektedir. Küçük parçalar haline getirdiği yararlı besinleri, kana, hücrelere, organlara enjekte eder. Bu görevi kan dolaşımı vasıtası ile gerçekleştiren organ; ayrıca karbonhidrat, su bileşenlerini, ihtiyaç duyulan organlara ve hücrelere iletir.

Sindirim Sistemi Nasıl Çalışır?

Sindirim sistemi tek başına görev yapmaz. Onunda bağlı olduğu farlı organlar vardır. Ağız, diş, tükürük salgısı, yutak, yemek borusu, mide, ince bağırsak, kalın bağırsak ve son olarak anüs, sindirim sistemi organlarıdır. Sindirim sistemin en iyi yardımcıları da karaciğer ve pankreastır. Sindirim mekanizması ağızdan alınan besin ile başlar. Diş yoluyla parçalara ayrılan yiyecekler, tükürük salgısı ile yumuşatılarak daha kolay parçalanır hale gelir. Besinler yutak yolundan geçerek yemek borusundan yoluna devam eder. En son ve önemli görev midedir. Mide aldığı besinleri kendine has suyu ile karıştırır. Ve proteinleri ayırarak kimyasal sindirim işlevini gerçekleştirir. Besinler çok küçük parçalara ayrıldıktan sonra ince bağırsaklar yardımıyla kana karışır. İnce bağırsaktan geçenler protein, karbonhidrat, protein bileşenleridir. Yani bu yararlı maddeler kana enjekte edilir. Geri kalan parçalardan ise; su ve mineraller ayrıştırılıp kalın bağırsağa iletilir. Son olarak işe yaramayan parçalar ise anüse yollanır. Buradan da doğal yollar ile atılımı gerçekleştirilir.

Sindirim sistemi rahatsızlıklarını, gastroenteroloji bölümü teşhis ve tedavi etmektedir. Bu organda sorun var ise; kişide mide reaksiyonları ile kendini gösterir. Gastrit, ülser en çok görülen ve bazı besinleri tüketmeyi engelleyen hastalıklardır. Tifo, kanamalar, hemoroit, safra kesesi, spastik kolon gibi vakalar da bu organda görülen rahatsızlıklardır. Sindirim sisteminin bir diğer hastalığı da siroz’dur. Bu hastalık çok ciddidir ve iyileşme olasılığı yoktur. Çok çabuk vücuda yerleşir ve erken teşhis edilmediği takdirde, kişinin hayati fonksiyonlarını yitirmesine neden olur. Ülkemizde bu vakalar sıkça görülmektedir. Yanlış beslenme, kirli su ve yiyecekler, alkol alımı, çok gazlı yiyecek tüketimi birçok sindirim sistemi hastalıklarına davetiye çıkartır.

‘Polygraph’ denilen bir alet ile sanığa 4-6 adet sensör bağlanır. Bu sensörlerden gelen çeşitli sinyaller, dönmekte olan bir kağıdın üzerine grafik olarak kaydedilir.

Bu sensörlerle sanığın;

• Nefes alış hızı
• Nabzı
• Kan basıncı (tansiyonu)
• Terleme miktarı.

kayda alınır. Bazı yalan makinelerinde kol ve bacak hareketleri de kaydedilir.

Yalan makinesi testi başladığında, sanığa önce 3 veya 4 basit soru sorulur. Bu şekilde sanığın verdiği sinyallerin düzeni öğrenilir. Daha sonra gerçek sorular sorulmaya başlanılır ve sinyaller kayda alınmaya devam edilir.

Test süresince ve sonrasında bir uzman grafikleri sürekli kontrol altında tutarak, hangi sorularda sinyallerin değiştiğini tespit eder. Kalp atışının hızının artması, tansiyonun yükselmesi ve terleme genellikle yalan söylemenin belirtileridir. İyi eğitilmiş bir uzman grafiklere bakınca nerede yalan söylendiğini derhal anlayabilir.

Her şeye rağmen, insanların soruları yorumlamaları ve tepkileri farklı olduğundan, yalan söylerken farklı davranabildiklerinden, bu test mükemmele ulaşmış değildir, bazen yanıltıcı olabilir ve kesin delil kabul edilmez.

Paintball ya da Boyatopu son 20 yıldır yaygın bir biçimde oynanan oyuncuların rakip takım oyuncularını içi boya ile doldurulmuş küçük jelatin veya plastikten toplardan oluşan mermiler kullanan silahlarla belli bir parkur içinde oynanan bir takım ve strateji sporudur.

Amaç

Oyunun amacı ise verilen görevi gerçekleştirmektir. Eğer belirlenmiş biçimler uygulanmamakta ve tekrar edilmekte ise buna “senaryoyu uygulamak” denir. Amaç belli bir süre içinde karşı takımın kalesindeki bayrağı ele geçirmek, bir rehineyi kurtarmak, başkanınızı güvenli bir şekilde hedefe ulaştırmak, karşı takımın tamamını elemek, tek başına vurulmadan kalan son kişi olmaya çalışmak, bir kaçağı yakalamak, bir tepeyi savunmak, bir köprüyü uçurmak veya ikili timlere ayrılıp diğer timleri elemek, gibi birçok seçenekten oluşabilir. Oyunun temel kuralı çok basittir. Üzerine gelen mermi ile boyanan oyuncu oyundan çıkar; yani o oyun için ölür.

Kullanılan malzemeler

Paintball mermileri

Paintball tabancalarının birçok markası ve modeli vardır. Paintball tabancaları mermisini çok hızlı atar ve çıplak vücuda geldiğinde çok can yakar. Bu sebeple korunmasız oynamak çoğu yerde tehlikeli ve yasaktır. Hatta bazen ciddi morluklara bile yol açabilir.

Paintball’da her oyuncunun yüzünde, kırılmaz camlı özel bir maske ve elinde ise özel, gazlı silahları vardır. Bu silahlar görünümleriyle gerçek silahları andırır, ancak farklı olarak bunlar öldüren mermiler değil; boyayan kapsüller atar. Kapsüller görünüm olarak misketten farklı değildir, üstleri plastik benzeri bir malzeme kaplı olan bu malzeme, doğa dostudur ve çevreyi kirletmeden kendiliğinden yok olur. Kapsülün içindeki boya ise gıda boyasıdır. Yani doğaya ve insanlara zararlı değildir, ayrıca giysilerden de ıslak bir bezle dahi kolayca çıkabilir.

Kurallar

Oyuncular, oyun başlarken kendi kalelerinin arkasında durmak zorundadır. Oyun Baş hakemin takım kaptanlarından OK alması, dikkat uyarısını müteakip BAŞLAMA DÜDÜK sesiyle başlar. Düdük sesinden önce ateş etmek tehlikeli ve kesinlikle yasaktır. OYUNCU CEZA ALIR.

Vurulma

Oyuncunun vücudunun herhangi bir yerinden, el, ayaklar dahil ve taşımakta olduğu ekipmanından (silah dahil) vurulmasıyla gerçekleşir. Vurulma paintball mermisinin direk temasıyla olup, merminin bir engele vurup, dağılıp oyuncuya sıçraması halinde geçersizdir. Paintball mermisi oyuncuya vurup patlamazsa oyuncunun centilmenlik (Fair-Play) gereği hakemi uyarıp ceza bölgesine gitmesi gerekir.

Oyunda belirli bir şekilde vurulan oyuncu, ELLERİNİ ve SİLAHINI BAŞININ ÜSTÜNE KALDIRIP, ceza bölgesine gider veya paintball alanını hakem nezaretinde terk eder. BU ESNADA KASK KESİNLİKLE ÇIKARTILMAMALIDIR.

Oyun sırasında vurduğunu veya vurulduğunu hisseden oyuncu, hakemlere kendini ve rakip oyuncuyu kontrol ettirmelidir. Bu sırada oyun hakemin düdük sesiyle durdurulur. Bu anda oyuncular bulundukları yeri değiştiremez ve ateş edilemez.

Aksi şekilde davranan oyuncular CEZA ALIR. Hakem oyuncuları kontrol eder, şayet iki oyuncu aynı anda birbirini vurmuş ise ikisi birden CEZA ALIR. Fakat oyunculardan birisi diğerini vurduktan sonra, vurulan oyuncunun ateş edip rakibini vurması geçersiz olup ilk vurulan ceza alır, diğerinin üzerindeki boya hakem tarafından silinir ve oyuncu oyuna devam eder. Hakemin DUR düdük sesinden sonra yapılan her atış oyuncunun CEZA ALMASI – OYUN DIŞI KALMASI demektir. Fiziki herhangi bir mücadeleye girilemez.

Vurulan oyuncu, hakemin komutuyla oyuna tekrar katılırken kendi kalesine en yakın siperden oyuna girer.
Eğer oyun içinde herhangi bir oyuncunun mermisi bittiyse, ekstra mermi almak için, ellerini veya silahını başının üzerine kaldırarak başhakemin bulunduğu güvenli bölgeye gelir, mermisini aldıktan sonra aynı şekilde terk ettiği sipere dönerek oyuna dahil olur. Bu oyuncuya herhangi bir oyuncu ateş ederse CEZA ALIR.

Eğer bir oyunda takımın bütün oyuncuları vurulmuş ve oyun dışı kalmışsa oyun biter. Bir takıma ait tüm oyuncularda mermilerin bitmesi halinde mola alınarak mermi takviyesi yapılır, oyun kaldığı yerden devam eder. Oyun senaryosunu başarıyla tamamlayan takım aynı şekilde oyunu kazanır ve oyun biter.

Eğer belirtilen süre zarfında bir takımın oyuncuları tamamen elenmemişse veya oyun senaryosu başarıyla bitirilmemişse oyun hakemin saatiyle biter. Verilen süre her sette 15 dakika olmak üzere toplam 3 settir. Aralarda 5 dakikalık dinlenme verilir. Herhangi bir sette vurulan oyuncuların devam edebilmesi için hakem nezaretinde kendi kalesine en yakın takım arkadaşının yanından başlayacaktır. Vurulmayan oyuncular ise diğer Sette kaldıkları yerden devam eder, set başlangıcında yer değiştiren Oyuncular OYUN DIŞI KALIR VEYA CEZA ALIR.

Her set başlangıcında oyuncular hakemin komutuyla kendi takımlarının kalelerinden oyuna başlarlar.

Puantaj

Vurulan oyuncu -20 puan
Vurulan kaptan -15 puan
Vurulma sayısı oynanan sette en az olan takım +5 puan
Teknik ceza -3 puan
Bayrak alma +100 puan (Bayrak alan, vurulmadan karşı takımın bayrağını almayı başarırsa, kalesine dönerken vurulduğu takdirde +10 puan)
Bayrak asma +1000 puan

Puantaj takımların anlaşmalarına göre farklı biçimlerde de belirlenebilir.

Makineli tüfek, tam otomatik ve/veya portatif silahtır, genellikle şarjör, mermi kayışı veya büyük kapasiteli magazinlerden mermi alarak ve yine genellikle dakikada birkaç yüz mermi atma oranıyla tasarlanmışlardır. İlk makineli tüfekler bir el kolunun çevrilmesi gibi, manuel olarak kullanılıyordu. Birleşik Devletler kanunlarında terim olarak, özellik kullanılmamak suretiyle tam otomatik silahları tanımlar, örneğin medya haberlerinde veya yasal kodlarda.

Ralli önceden belirlenen ortalama bir hızda, kısmen veya tamamen normal trafiğe açık yol üzerinde yapılan yarışmalardır. Bir ralli, ya tüm otomobillerin izleyeceği tek bir güzergahtan ya da ortak bir güzergah izlenmeden, önceden saptanan ve sonrasında ortak bir güzargah bulunmayabilen bir toplanma noktasında buluşulan, birden fazla güzergahtan oluşabilir.

Güzergah ve güzergahlar, bir veya birçok özel etabı, yani normal trafiğe kapalı ve bütünüyle rallinin genel klasmanının oluşturmak için önemli bir belirleyici ve işleve sahip olan kapalı yollar üzerinde yapılan tekil yarışları kapsar. Özel etapların dışındaki güzergah ve güzergahlara normal etap adı verilir. Bu normal etaplardaki sürat, hiçbir şekilde yarışmanın klasmanının belirlenmesinde bir faktör oluşturmamalıdır. Birinci kategoriden ralliler, Uluslararası Spor Takvimi’nin Düzenli Yarışmalar bölümüne kaydedilmelidir. Birinci kategori rallilere FIA tarafından Grand Prix veya Spor Otomobillerde sınıflandırılmış sürücüler kabul edilebilir. Ancak eğer bir rallinin toplam uzunluğunun %10’undan fazlası sürekli veya yarı sürekli pistlerde yapılan özel etapları kapsıyor ise, Grand Prix veya Spor Otomobillerde yarışan FIA sınıflandırılmış sürücülerin buna katılmaları; yarışın takviminin Sürat Yarışmaları bölümüne bir Uluslararası Yarışma olarak kaydını gerektirir. Organizatörlerin isteği halinde, böyle yarışma, Düzenli Yarışmalar takvimindeki yerini koruyabilir. Normal trafiğe açık yolu kısmen kullanan fakat rallinin toplam uzunluğunun %20’sinden fazlası sürekli veya yarı sürekli pistlerdeki özel etaplardan oluşan yarışmalar, Uluslararası Spor Takvimi’nin Düzenli Yarışmalar bölümüne kaydedilemezler ve prosedür açısından Sürat Yarışmaları olarak kabul edilirler.

Lunapark treni, sıkı dönüşler, dik yamaçlar ve bazen de ters çevirmelerle dizayn edilen yükseltilmiş bir demiryolu kullanan bir eğlence trenidir. Genelde dünya üzerindeki lunapark veya tema parklarında bulunur.

Akrobasi uçuşları, havacılığın kültür ve eğlence tarafını sergiler; havacılık sektöründe her kesimden insanın ilgisini ve alakasını çeker. Heyecan ve gurur veren uçuşlarıyla hava akrobasi takımları insanlara gösteri şeklinde yapılır.

Hava Akrobasi Nedir?

Hafif savaş uçakları tarafından çeşitli sebeplerle normal uçuş durumları dışında genellikle hava savaşlarında sık sık başvurulan mükemmel manevralardır. Çeşitli şekilleri vardır.

Akrobasi Uçakları Hangi Hareketleri Yaparlar?

Hava akrobasi uçaklarının en temel olarak yaptığı 3 hareketten bahsedebiliriz. Bunlar;

• İç Loop
• Dış Loop
• Roll (Tono)

İç Loop Nedir?

Uçak düz uçuştayken elevatör çekilerek yapılan dairesel harekettir. İç Loop’ta esas olan hareketin her noktasında uçağın hızının aynı olması, yarıçapın sabit tutulması, giriş ve çıkış irtifalarının aynı olması ve giriş çıkış düzlemlerinin aynı olmasıdır.

Dış Loop Nedir?

Düz uçuştayken elevatör itilerek yapılan loop hareketidir. İniş takımları loop’un içine doğru bakar. Harekete düz uçuştayken başlanır. Elevatör itilir ve alt irtifadan hareket atılır, ya da yarım tono ile ters uçuş yapılır ve elevatör itilerek üst irtifa kullanılarak loop atılır.

Roll (Tono) Nedir?

Uçağın yatay eksende dönerek yapmış olduğu hareketin adıdır. Temelde aileron komutu alınarak harekete geçilir ancak irtifanın zedelenmemesi için rudder ve elevatör yardımı da gerekir. Tonoların süratine ve konumuna göre rudder ve elevatör desteği çok önemlidir. İrtifanın ve doğrultunun korunmasında en önemli rolü oynarlar.

Akrobasi Hareketleri Tüm Pilotlar Tarafından Biliniyor Mu?

Akrobasi hareketleri, genellikle harp pilotları tarafından hava muharebelerinde, düşman uçağına en kestirme yoldan yaklaşıp en uygun silahı ateşleyip düşmanı etkisiz hale getirebilmek için kullanılır. Ayrıca bu hareketler pilotun uçağa olan hakimiyetini ve pilotun kendine olan güvenini artırır. Bunun için bütün pilotlar tarafından bilinmek zorundadır.

Akrobasi Hareketleri Ne Zaman Yapılır?

Akrobasi hareketleri havacılık bayramlarında ki kutlamalarda ve gösteri uçuşlarında eğlence ve havacılık kültürünü tanıtmak maksadıyla duman çıkaran birçok uçak tarafından yapılmaktadır.

İsveç firmasının EcoLog 590D isimli ağaç kesme robotu sosyal medyada izlenme rekoru kırdı. 160 bin dolar değerindeki makine 240 kilovat motoru ile bir çok özelliği bir arada bulunduruyor. Bir vinç üzerine monte edilen robot ağacaı yerinden kesip kaldırıyor, dış yüzeyini soyuyor ve istenilen büyüklükte parçalara ayırabiliyor. İlk başta ağacın gövdesini kilitleyen robot gelişmiş testere sistemi ile saniyeler içinde ağacın kesim işlemini bitiriyor. Makineye dışarıdan bakıldığında bilim kurgu filmlerindeki robot canavarları andırıyor.

Tank, ana görevi doğrudan ateş gücü kullanımıyla düşman kuvvetlerine saldırmak olan, paletli ve zırhlı bir savaş aracıdır. Tankı diğer savaş araçlarından ayıran özellikleri ağır bir zırha, yüksek ateş gücüne ve her türlü arazide hızlı gidecek şekilde tasarlanmış sürüş takımlarına sahip olmasıdır. Her ne kadar masraflı ve lojistik açıdan çaba gerektiren araçlar olsa da, yer hedeflerine saldırma yeteneği ve piyadelerin moralini çökertmesi nedeniyle modern orduların vazgeçilmez unsurlarındandır.

Tanklar güçlü savaş makineleri olsalar da, nadiren tek başlarına hareket ederler. Zırhlarına ve hareket yeteneklerine rağmen omuz üstünden ateşlenen anti-tank füzelerine, mayınlara, topçu ateşine, ve hava saldırısına karşı zayıftırlar. Bu nedenle genellikle diğer birliklerle bir arada hareket ederler. Aynı zamanda ormanlık arazide ve kentsel bölgelerde uzun mesafeli atış imkânının ortadan kalkması, görüş açısının darlığından tank mürettebatının tehditleri fark etmekte zorlanması ve hatta taretin hareket yeteneğinin kısıtlanması nedeniyle dezavantajlı duruma düşerler.

Tanklar ilk defa I. Dünya Savaşı’nda, siper harbi çıkmazını yok etmek için kullanılmış ve zamanla savaş alanında klasik süvari görevlerini üstlenmişlerdir. Tank ismi ilk kez İngiltere’de tank fabrikalarında kullanılmaya başlanmıştır. Bir savaş aracı yapıldığını saklayabilmek için işçilere İngiliz Ordusu için paletli su depoları üretildiği izlenimi verilmiştir. Bir başka rivayete göre, Winston Churchill’a İngiliz Ordusu’nda görevli Subay Ernest Swinton tarafından sunulan gizli raporda yeni motorize silahtan bahsedilmekte ve üç adet olası isim önerilmektedir. Bunlar “cistern” (sarnıç, su deposu), “motor-war car” (motorlu savaş aracı) ve tanktır. Ancak tank söylenmesi kolay olduğu için tercih edilmiştir. Ancak en zorlama senaryo Winston Churchill’un resmi biyografisinde geçmektedir. Bu yeni silahları saklamak için, çizimlerde ve projelerin üzerinde “Rusya’ya su taşıyıcı” (Water Carriers for Russia) diye yazılmıştır. Ancak yazarken kısaltma olarak “Rusya’ya WC” yazılabileceği düşünülmüş ve çizimlerde “Rusya’ya su tankları” olarak değiştirilmiştir. Bunun üzerine bu silahların adı tank kalmıştır.

II. Dünya Savaşı’na kadar tanklar piyadelerin yüksek ateş yüzünden aşamadığı yerlerde kullanılıyordu. Bunun için her piyade bölüğünün belli sayıda tankı vardı. Tankı ana silah olarak kullanan ilk ülke Nazi Almanyası’dır.

Yaklaşık olarak yüz yıldır tanklar ve zırh taktikleri birçok gelişimden geçmiştir. Silah sistemleri ve zırhlar geliştirilmeye devam etmekle birlikte, birçok ulus konvansiyonel olmayan savaş döneminde bu kadar ağır silahların gerekliliğini tekrar gözden geçirmektedir.

Fotoğraf makinesi ışık ile resim çizmeye yarayan alettir.

Fotoğraf Makinesinin Çalışma Prensibi

Basit bir ayna veya merceğin işleyişinin anlaşılması yönünden çok önemli olan görüntü kavramı, optik sistemlerin analizlerinde de o derece önemlidir. Kullanımı en yaygın olan optik aletlerden biri cismin görüntüsünü bir film veya elektronik olarak bir çip üzerine kaydeden fotoğraf makinesidir.

Fotoğraf, belgelenmek istenen objeden yansıyan ışığın duyarlı yüzey üstüne düşmesi ve duyar kat üstünde sabitlenmesi işidir. Fotoğraf makinesinde, belgelenmek istenen objeden yansıyan ışık; objektifte ulaşır ve odaklanır,sonra,hemen objektifin içinde bulunan ve adına diyafram denen diske ulaşır. Bu diskin amacı;gelen ışığın şiddetinin ayarlanabilmesidir. Bu işi ise ortasında bulunan ve kullanıcı tarafından ayarlanabilen bir delik sayesinde yapar. Objektifte toplanan ve odaklanan ışık diyaframdan geçerek örtücüye ulaşır. Örtücü perde çekim sırasında önceden seçilen bir süre boyunca açık kalarak, ışığın film üzerine düşmesini sağlar.

Fotoğraf Makinası Lensleri (Mercekleri) Nasıl Çalışır? Lensler ışığı toplamda belirli bir açıda kırarlar, ışığın hangi açıda geldiği önemsizdir. Toplam kırma açısını lenslerin yapısı belirler. Yuvarlak lensler daha fazla kırılma açısına sahiptir. Temel olarak, kavisli lensler lens üzerindeki farklı noktalar arasındaki mesafeyi arttırır. Bu, ışığın bir kısmının hareket süresine diğer kısmının hareket süresinden daha fazla olmasına neden olur, böylece ışık daha keskin bir dönüş yapar.

Kırılma açısını arttırmak açık bir etkiye sahiptir. Belirli bir noktadan gelen ışınlar lenslere daha yakın bir noktada birleşirler. Düz bir lenste ışınlar keskin bir kırılma yapamazlar.Dolayısıyla ışınlar lensten daha uzak bir noktada birleşir.

Merceklerle gerçek resim arasındaki mesafeyi arttırmak, resmin boyutlarını da arttırır. Projektörleri düşünecek olursak, projektörü ekrandan uzaklaştırırsak, görüntünün büyüdüğünü görürüz.

Temel olarak fotoğraf makinasında da aynı şey olur, lenslerle gerçek görüntü arasındaki mesafe artarken ışınlarda daha fazla genişler ve daha geniş bir gerçek görüntü oluşturur. Fakat fotoğraf filminin boyutları sabittir. Eğer makinaya çok katlı bir lens takarsanız, geniş bir görüntü yansıtacaktır, fakat film bunun orta kısmını gösterecektir.Lenslerin başlangıç noktası çerçevenin orta noktasındadır. Dairesel mercekler daha küçük resimler oluştururlar, böylece film yüzeyi daha geniş bir alanı görebilir.

Profesyonel fotoğraf makinaları ekranda çeşitli büyüklüklerde resim görebilmeniz için farklı lensler takabilmenize olanak sağlar. Lenslerin yakınlaştırma gücünü üzerlerinde yazan ‘Odak Mesafesi’ tanımlar. Fotoğraf makinalarında, Odak Mesafesi lensler ile uzaktaki bir nesnenin gerçek görüntüsü arasındaki mesafe olarak tanımlanmıştır. Yüksek odak mesafesi daha yüksek bir görüntü yakınlığını belirtir.

Uygun Ortamlarda Uygun Lensler (mercekler) Kullanılarak Kaliteli Resimler Çekilebilir. Farklı lensler farklı durumlarda uygunluk sağlar. Eğer bir dağın resmi çekilmek istenirse, telefoto lensleri kullanılmalıdır, bu lensler özel olarak uzak odak mesafesine sahiptir. Eğer yakın bir resim çekilmek istenirse, geniş açılı lensleri kullanılmalıdır, bu lensler çok daha kısa odak mesafesine sahiptir, böylece görüntüyü önünüzde küçültür.örneğin bir insan yüzü çekiyorsanız, yüz hemen önünüzde olmasına rağmen bütün bir görüntüyü filme aktarabilirsiniz. Standart bir 50mm lik mercek önemli bir derecede yakınlaştırma ya da küçültme işlemine olanak tanımaz, bu merceklerle fazla uzak ya da yakın olmayan ideal bir resim çekilebilir.

Tarihçe

Fotoğrafçılığın başlangıç tarihi kesin olarak bilinmemektedir. Fotoğraf tarihi karanlık kutu içinde görüntü elde etmenin tarihi olduğu kadar, bu görüntüleri fotokimyasal yollarla saptamanın da tarihidir.

Sekizinci yüzyılda Müslüman bilgin İbn-i Heysem gümüş nitrat’ın güneş ışığı etkisiyle karardığını bulması ve 15. yüzyılda büyük sanatçı Leonardo da Vinci’nin karanlık odada mevcut ufak bir deliğin dış dünyadaki görünümlerini aksettirmesi fotoğrafçılık tarihindeki önemli başlangıçlardır. Sanatçılar Rönesans devrinde karanlık kutuyu buldular. Böylece, ışığın girdiği ufak bir delik aracılığıyla karanlık kutunun öbür ucunda konunun ters çevrilmiş bir görüntü görebiliyordu. 18. yüzyılda karanlık kutunun bir ucuna mercek ve diğer ucuna da buzlu cam konularak görüntü kutunun dışında görülebilir hale getirildi.

Işığın kimyevi maddeler üzerindeki etkisi ve gümüş tuzlarının görüntü sapma duyarlılığı 200 yıl önceden biliniyordu. 1725 yılında, kireç ve gümüş nitrat sürülmüş bir kâğıt üzerine bir şekil konulup güneşe tutulduğunda kâğıt üzerinde bu şeklin bir görüntüsünün meydana geldiği görülmüştür. 19. yüzyılın başında kâğıt, gümüş nitrat çözeltisine batırılarak negatiflerin elde edilmesi başarıldı. Fotoğrafçılığın ilk ve esaslı gelişmesi, vernikle saydam hale getirilmiş olan kâğıt üzerindeki bir görüntünün kalay levha üzerine getirilmesidir. Daha sonra, Yuda Bitümü ile kaplanmış kalay levha üzerine düşürülen bir görüntüde güneş ışığı düşen yerlerin beyazlaştığı görülmüştür.

Niepce ile başlayan fotoğraf çalışmaları 1829’da Jacques Mande, Daugerre ile birleşip 1837’de Daugerreotype’ı ortaya koymalarıyla birden gelişim göstermeye başladı. Bu işlem gümüşle karıştırılmış bakır bir levhanın sünger tozu ve zeytinyağı ile silindikten sonra 1/16 oranında su ve nitrik asit birleşiminde yıkanıp hafif bir ateşte ısıtılmasını ve ikinci defa nitrik aside batırılmasını gerektiriyordu. Böylece hazırlanan levha iyoda batırılıp makineye yerleştiriliyor, ışık durumuna göre 5 ile 40 dakika poz veriliyordu. Elde edilen görüntü 47.5 °C ısıdaki cıvayı kapsayan bir tepsinin içine konulana kadar ortaya çıkmıyordu.

1840 yılında ışığı 16 kere fazla geçiren bir mercek kullanılarak poz süresi düşürüldü. Daugerre tipi ile elde edilen görüntü çok net olmakta ise de gümüş bakır karışımı levhanın kolayca kırılması ve bu yönden çok pahalı olması fazla gelişmesini önledi.

Aynı süreler içinde Henry Fox Talbot bir takım kimyasal maddelere batırılmış kâğıtlar üzerinde görüntü elde etmeyi başardıysa da yavaş yavaş kararması ve görüntünün net olmaması nedeniyle kolayca unutuldu. Ancak Talbot’un bu buluşu için ilk defa “FOTOĞRAF” kelimesi kullanılmıştır. Bir süre sonra da negatiflerin pozitife çevrilmesi başarılmıştır. Böylece modern fotoğrafçılığın temeli atılmıştır.

Daha sonra fotoğraf kâğıtları, yumurta akına batırılarak pürüzsüz bir yüzey elde edilmiştir. Ancak bu yöntem ayrıntıları ortaya çıkarmakta başarısız olmuştur. Yumurta akının iyotlaşması ise başarılı sonuç vermiştir. Bundan sonra ıslak levha yöntemi daha sonra da kuru levha yöntemi bulunmuştur.

Bu tarihlerde bir fotoğraf çekebilmek için ulaşılabilmiş en büyük poz süresi 1/25 saniye idi.

1852 yılında George Eastman, Kodak makinelerinde 10 poz çekebilen bromür kaplı Jelatin rulolar bulunan Kodak fotoğraf makinelerini piyasaya sürerek çok büyük aletler taşıması gereken fotoğrafçıya kolay hareket imkânı sağladı. Fotoğraf çekildikten sonra makine fabrikaya gönderiliyor ve jelatin film kâğıttan ayrıldıktan sonra bir cam üzerine yerleştiriliyor ve sonra yeniden makineye film doldurularak sahibine iade ediliyordu.

1870’de Hermann Vogel emülsiyonları muhtelif banyolara batırılarak duyarlılıklarını arttırma yolunu buldu. 1880 yılında kırmızıya karşı duyarlılığı çok sınırlı olan ortokomatik filmin yanında, pankromatik filmler ortaya çıktı. Fotoğraf 19. ve 20. asırda değişik astigmat merceklerin, selüloz asıllı filmlerin kullanılması, fotoğraf makinesi ve film sanayinde gelişmelerle günümüzdeki durumuna geldi.

3 boyutlu (3D) gözlük nasıl çalışır?

3 boyutlu görüntü bilgisi, 3D stereoskopik sürücülerde işleniyor.

• Sürücü, 3 boyutlu oyun bilgisini alıyor ve her sahne için, iki görüntü oluşturuyor.
• Bir görüntü sol, diğeri sağ göz için ayrıca hazırlanıyor. 3 boyut uyumlu monitör, televizyon ve projektörler sayısı 0,2,4… ve 1,3,5…’inci kareler örneğinde olduğu gibi, sağ ve sol göze ait görüntüleri, birbiri ardına ekranda oluşturuyor. Doğru karenin doğru göze iletilmesi işi, gözlük kitlerindeki obtüratör gözlüklerin işlevi.

Gözlük setiyle gelen kızılötesi bir verici bulunuyor. Bu verici, gözlükteki LCD obtüratörlerin ne zaman kapanıp açılacağının senkronizasyonunu sağlıyor.

Vericinin sağladığı bu senkronizasyonla ekrandaki görüntü çiftlerinin, ait olduğu göze iletmesi sağlanıyor. Gözlük kullanılmadan bakıldığında, bu görüntünü hafif bulanık olduğu gözlemleyebiliriz.

Bunun da nedeni, gözlük olmadan göze ait görüntünün ayrışmadan göze yansıyor olması.

Elektronik ortamdaki grafik ya da metinleri bir kağıt üzerine işleyen alete yazıcı denir. Çoğu yazıcı bilgisayara yazıcı kablosu veya USB ile bağlanır. Bazı yazıcılar direk olarak hafıza kartından, fotoğtaf makinasından ve tarayıcıdan çıktı alabilirler. Modern yazıcıların çoğu faks çekme, tarama ve fotokopi çekme gibi özellikleri içeren çok fonksiyonlu makinalardır.

İlk televizyon uzaktan kumandası 1950’lerin ilk yarısında Zenith Radyo Şirketi tarafından geliştirildi. “Lazy Bones” (Türkçe:”Tembel Kemikler”) olarak anılan bu uzaktan kumanda televizyona bir kablo ile bağlanmıştı. Bu ağır uzaktan kumandayı daha kullanışlı hale getirmek için 1955 yılında “Flashmatic” denen kablosuz uzaktan kumanda geliştirildi. Flashmatic’in çalışma prensibi bir fotoelektrik hücre üzerine ışın demeti gönderilmesine dayanıyordu. Ne yazık ki, hücreler başka ışık kaynaklarından gelen ışıkla uzaktan kumandadan gelen ışını ayırt edemiyordu. Ayrıca kumanda ışınının tam olarak hücre üzerine doğrultulması gerekiyordu.

1956 yılında Robert Adler, “Zenith Uzay Kumandası” adıyla kablosuz bir uzaktan kumanda geliştirdi. Kanalı ve ses şiddetini değiştirmek için mekanik ve ses ötesi tekniğini kullanıyordu. Kullanıcı uzaktan kumanda üzerinde bir düğmeye bastığında mekanik olarak meydana gelen çarpma sesi (her bir kanal için farklı frekansta) televizyon tarafından tespit edilip kanalın değiştirilmesini sağlıyordu. Transistörün bulunması ve piezoelektrik kristalleri içeren uzaktan kumandaların geliştirilmesi ile bu teknik daha ucuz ve kullanılabilir hale geldi. Ancak kullanılan frekans insan kulağının duyabileceği ses seviyesinin üzerinde olmasına rağmen, bazı insanların sesleri duyabilmesi ve bundan rahatsız olması, ksilofon ve benzeri ses çıkaran aletlerin uzaktan kumanda ile aynı frekansta çalışabildiği ve istemsiz kanal değişikliklerine sebep olması gibi sorunlar bu tekniğin çok kullanışlı olmadığını ortaya koydu.

Televizyon kumandalarında daha fazla özellik arayışı, BBC’nin Ceefax teletekst servisini geliştirmesiyle 1970’lerin sonlarına doğru ortaya çıktı. O dönemdeki çoğu uzaktan kumanda sınırlı sayıda özellik sunuyordu. Bazen kumandalarda sadece dört tane tuş vardı: sonraki kanal, önceki kanal, ses yükseltme ve ses azaltma. Bu tür kontroller, üç basamaklı sayılarla ifade edilen teletekst sayfalarının ihtiyacını karşılamıyordu. Bir sayfanın görüntülenebilmesi için bir uzaktan kumandanın, sıfırdan dokuza rakam tuşlarına ve buna benzer başka kontrol tuşlarına ihtiyacı vardı. Başlangıçta kablolu olan teletekst kumandalarınının, kullanımın devam etmesiyle birlikte, kablosuz olmasına ihtiyaç duyuldu. Bu nedenle BBC mühendisleri, bazı televizyon üreticisi firmalarla görüşerek 1977-78 yıllarında daha çok özellik içeren ilk kablosuz uzaktan kumanda örneklerini geliştirdi. Bu şirketlerden bir tanesi olan ITT daha sonra kendi adıyla anılacak olan ITT kızılötesi iletişim protokolünü geliştirmişti.

Cep telefonu, kolayca taşınabilen, geniş kapsama alanlı, kablosuz telefon sistemini kullanan bir iletişim ve multimedya aygıtı.

Cep telefonu ile sağlanan hizmetler, telefon modeline ve servis sağlayıcıya göre değişmekle beraber en yaygın olarak kullanılanları, sesli görüşme ve kısa mesaj hizmetidir. Sesli ve yazılı görüşmenin yanı sıra görüntülü görüşme, görüntülü mesaj, müzikçalar, video oyunları, internet, veri transferi ve hatta ofis uygulamaları gibi tüm diğer bilgisayar işlevlerini kullanıcısına ulaştırabilir.

Cep telefonları internet ve telefon bankacılığı hizmetlerinde kullanılabilir. Paypal gibi çevrimiçi hesapları kullanarak, sms aracılığıyla, satın alınan mal ve hizmetlerin ücretlerinin ödenmesi amacıyla kullanılabilir.

Barkod bir ışık kaynağının(genelde kırmızı ışık) barkotlu yüzeye (siyah dikey veya yatay çizgiler) çarparak siyah çizgilerden daha az (daha fazla soğurulma ve kırılma) aralardaki beyaz boşluklardan daha fazla (daha az kırılma daha fazla yansıma) yansıyan ışığı çözümleyip elektriksel sinyallere çevirerek çalışan cihazdır.Düz tarayıcılar gibi, bir ışık kaynağı, bir lens ve optik işaretleri elektriksel sinyallere çeviren bir fotoiletken içerir. Ek olarak günümüzde üretilen tüm barkod okuyucular fotoiletken tarafından sağlanan barkod verisini analiz eden ve barkodun içeriğini tarayıcının çıkışına gönderen bir kod çözücü devre içerir.

Barkod Okuyucu Tipleri

Bir çok barkod okuyucu tipi mevcuttur. Aşağıda açıklandığı şekilde ayrılırlar:

Işık Kaynağına Göre

LED tarayıcı: aslında CCD ışık kaynağı olmayıp fotoiletken olmasında rağmen, aynı zamanda CCD tarayıcı olarak da bilinirler.
Laser tarayıcı: tek boyutlu veya “doğrusal kodları” tararlar. Tipik olarak hareketli parçalar içerdikleri için LED tarayıcılardan daha az dayanıklı olurlar.
İki boyutlu görüntü tarayıcıları: Bu tarayıcılar kameralarda olduğu gibi barkodun iki boyutlu bir görüntüsünü çeker, Datamatrix gibi iki boyutlu barkod tipleriyle beraber aynı zamanda en yaygın tek boyutlu barkod tiplerini taramak için kullanılırlar.

Kılıfına Göre

El tipi tarayıcı: bir tutma yeri ve ışık kaynağını açan bir tetik mekanizması.
Kalem tarayıcı (veya wand tarayıcı) : görüntü üzerinde kaydırılan kalem şeklinde tarayıcı.
Masaüstü tarayıcı: duvara veya masa üstüne monte edilen ve barkodun altından veya yanından geçirildiği tarayıcı. Bunlar genel olarak süpermarket kasalarında ve diğer perakendecilerde bulunurlar.
Sabit tarayıcı: üretim veya lojistik aşamalarında ürünleri tanımlayan endüstriyel bir barkod okuyucu. Genellikle konveyör hatlarında başka bir işlem veya yükleme noktasına yönlendirilmesi gereken karton veya paletleri tanımlamak için kullanılırlar.
PDA tarayıcı: bütünleşik barkod okuyucu içeren veya barkod tarayıcı bağlanmış bir PDA.

Yangın söndürme cihazı, içeriğindeki malzemeler sayesinde ısı ve oksijen arasındaki bağlantıyı kesmeye yarayan basınçlı bir cihazdır. Çok farklı ebat ve özelliklerde üretilebilen bu cihazlar, özellikle yangınların oluşma aşamasında söndürülmesinde büyük önem taşırlar. Yangın söndürme cihazları, yangınların özelliklerine göre farklı tipte üretilirler.

Yangın Söndürme Cihazı Tipleri:

Kuru Kimyevi Tozlu Yangın Söndürme Cihazları

ABC tozlu yangın söndürücü olarak da bilinir. A, B ve C tipi yangınlarda yani metal ve elektrik yangınları haricindeki tüm yangınlarda kullanılabilen cihazlardır.

ABC tozlu yangın söndürme cihazları, yangınla mücadelede üstün kapasiteye sahiptir. Ancak yangının tekrar alevlenmemesi için kullanılan alanın oksijenle tüm bağın kesildiğinden emin olmak gereklidir.

Çeşitleri:

• 25 VE 50 Kg’lık Kuru Kimyevi Tozlu Arabalı YSC
• 6, 9 ve 12 Kg’lık Kuru Kimyevi Tozlu YSC
• 1 ve 2 Kg’lık Kuru Kimyevi Tozlu YSC
• Köpüklü Yangın Söndürme Cihazları:

Köpüklü yangın söndürücüler, A (katı) ve B (sıvı) sınıfı yangın risklerinin bulunduğu ortamlar için uygundur. Köpükler, yanan maddenin yüzeyini kaplar, oksijenle bağlantıyı keser aynı zamanda yanma ısısını düşürerek soğutucu etki yapar. Ortama zarar vermeden kolayca temizlenebilir.

Köpük gözenekli maddelerin içine nüfuz eder ve köpükteki su bileşeninin buharlaşması vasıtasıyla yangını soğutur. Benzin gibi yanan sıvıların üzerine bir köpük halısı oluşturan köpük söndürücüler; ısının etkisi altında döşemelik kumaş ve halılardaki liflerin sıvılaşabildiği alanlar ve alev alabilir sıvılar için özellikle uygundur. Elektrikli ekipmanların sıvılar yüzünden ciddi bir şekilde hasar görmesine rağmen köpüklü söndürücülerin elektrikli cihazlarla kullanımı uygundur.

Çeşitleri:

• 25 VE 50 Kg’lık Köpüklü Arabalı YSC
• 6, 9 ve 12 Kg’lık Köpüklü YSC
• 2 ve 4 Kg’lık Köpüklü YSC
• Karbondioksit Gazlı Yangın Söndürme Cihazları:

Karbondioksit gazlı (CO2) yangın söndürücüler, basınçlı karbondioksit gazından oluşmaktadır. Kullanıldığında, ortamdaki oksijen miktarını düşürüp, yanma reaksiyonunu kırarak söndürme sağlar.

B sınıfı yanabilen sıvılar (petrol, parafin, boya, tiner…) ve C sınıfı yanabilen gazlar (propan, bütan, metan…) yangın tipleri için uygundur ve toz veya su içermediklerinden elektronik malzemelere asla zarar vermez.

Ofisler, elektrik risklerinin yoğun olduğu bölgeler, yağ ve solventler gibi sıvıların tutuşmasından meydana gelen yangınlara müdahalelerde etkilidir.

Çeşitleri:

• 10 ve 30 Kg’lık Karbondioksit Gazlı Arabalı YSC
• 5 Kg’lık Karbondioksit Gazlı YSC
• 2 Kg’lık Karbondioksit Gazlı YS

Termometre, (Antik Yunanca’dan: thermos sıcaklık ve métron ölçü; eski dilde: mizanül-harâre) sıcaklığı ölçmek için kullanılan alet.

Meteorolojide Celsius, Fahrenheit veya Kelvin gibi değişik ölçekler termometrelerde kullanılmaktadır. Gündelik kullanımdaki termometrelerin çoğu, değişen sıcaklık karşısında sıvıların hacim değiştirmesi mantığına dayanır. Bu cinsten en fazla kullanılan termometreler cıvalı termometrelerdir. Sıcaklığın çok düşük olduğu yerlerde ise donma sıcaklığı daha düşük olan alkollü termometreler tercih edilir.